Άγχος

Σήμερα πήγα να ζητήσω βοήθεια από τους γονείς μου. Περίμενα κάτι παραπάνω απ'αυτούς. Αντ'αυτού με μπέρδεψαν χειρότερα και μου έδωσαν μια να φτάσω ακόμα πιο κάτω. Εδώ κι ενάμιση μήνα έπιασα και δεύτερη δουλειά, η οποία είναι part time. Οι δυο δουλειές όμως σε συνδυασμό με το διάβασμα που πρέπει να κάνω για να δώσω στον ΑΣΕΠ και με την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, με έχουν κάνει ράκος. Ψυχικά, όχι σωματικά. Σωματικά ίσως αντέχω, αλλά δεν μπορώ να αντέξω άλλο την πίεση και κάθε μέρα αναρωτιέμαι πως θα τα προλάβω όλα αυτά.
Σκέφτηκα να παρατήσω τη δεύτερη δουλειά αφού ουδεμία σχέση έχει με το αντικείμενό μου και δεν ελπίζω σε μονιμότητα, δεν υπάρχει τέτοια προοπτική άλλωστε, ούτε υπήρξε, απλά την άρχισα ως συμπλήρωμα για τα έξοδά μου, πιο πολύ για βλακείες δηλαδή και για να βγαίνω από το σπίτι, να αλλάζω παραστάσεις, να γνωρίσω καινούρια άτομα. Αυτή η δουλειά όμως δεν εκπλήρωσε κανέναν από τους σκοπούς της, εκτός από το χρηματικό. Άτομα γνώρισα αλλά εξέλιξη δεν υπήρξε -χαχα, τι περίμενα Θεέ μου, πως ήταν δυνατό να αλλάξει κάτι; Από το σπίτι αναγκαστικά βγαίνω και με την πρώτη δουλειά και σιχαίνομαι να βγαίνω και με τη δεύτερη και έξω να είναι όλα θολά και μάυρα, αυτό το σκοτάδι πόσο με πνίγει... Και όταν έρχεται η ώρα να γυρίσω σπίτι και είμαι στο λεωφορείο και ξέρω ότι θα μπω στο σπίτι, θα ανάψω τα φώτα αλλά το σκοτάδι θα μείνει εκεί και δε θα φύγει.. Θα με περιμένει πίσω από τα έπιπλα, κρυμμένο στις γωνίες.. Θα τρυπώσει μαζί μου στο κρεβάτι. Δε θα με περιμένει κανείς στο σπίτι και κανείς δε θα ανησυχήσει αν έχω φτάσει σώα, αν έκανε τίποτα περίεργο ο ταξιτζής, όπως τότε που νόμιζα πως ήμουν ευτυχισμένη και εκείνος δεν ήθελε να παίρνω ταξί αργά τη νύχτα για να μη γίνει τίποτα.
Και εκτός από το ότι κανένας σκοπός δεν επετεύχθη, έχω πεθάνει από το άγχος, την πίεση, το να τρέχω και να μη φτάνω και να κάθομαι απλώς να κοιτάζω τις μέρες να φεύγουν κι εγώ να μην μπορώ να αντιδράσω, μένω εκεί, ακίνητη, παγωμένη, δεν εξελίσσομαι. Δεν αλλάζει τίποτα.

Είπα στους γονείς μου ότι θέλω να παραιτηθώ, όχι πως έχουν κανένα λόγο πάνω σ'αυτό, δική μου ήταν η απόφαση να πιάσω κι άλλη δουλειά, δική μου θα'ναι και η απόφαση αν φύγω. Απλά ήθελα μια συμβουλή, μια βοήθεια, απλά να νιώσω πως ό,τι κι αν αποφασίσω θα είναι εκεί να με στηρίξουν. Τι ανόητη! Άρχισαν να μου λένε ότι είμαι τεμπέλα, ότι δεν έχω που δεν έχω τίποτα να κάνω ( ! ) γιατί δεν πάω να δουλέψω τουλάχιστον να βγαίνω και λίγο από το σπίτι μου, αφού με φίλες δε βγαίνω και κανένα αίσθημα δεν έχω. Εν τω μεταξύ αυτοί ήταν που έφεραν αντιρρήσεις όταν τους ανακοίνωσα ότι θα πιάσω και δεύτερη δουλειά και μου έλεγαν ότι τώρα δε χρειάζεται να κάνω κάτι τέτοιο, να κοιτάξω να διαβάσω και θα με βοηθούν αυτοί οικονομικά. Και οι δύο έχουν βγει στη σύνταξη και απλώς κάθονται όλη μέρα πλέον καρφωμένοι μπροστά στην τηλεόραση χωρίς να κάνουν τίποτα άλλο, παρά μόνο να φεύγουν εκδρομή κανένα Σαββατοκύριακο. Και έχουν το θράσος να λένε σε μένα ότι δεν κάνω τίποτα. Και να προσπαθούν να μου ξύσουν κι άλλο τις πληγές, να μου βάλουν το μαχαίρι πιο μέσα, μη τυχόν και δεν είχε πετύχει πιο πριν κόκαλο. Και έφυγα κλαίγοντας από κει, αφού βέβαια έκλεισε πίσω μου η πόρτα. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα αφήσω κανέναν να με δει ξανά να κλαίω και να καταλάβει ότι είμαι νικημένη.

Όταν ακόμα και οι ίδιοι σου οι γονείς δε σε στηρίζουν και σε χτυπάνε εκεί που πονάει, τότε τι να περιμένεις και από ποιον; Η μοναδική φίλη που μου είχε απομείνει και μένει κάτι χιλιόμετρα μακριά από δω, έχει χαθεί κι αυτή. Τελευταία την έπαιρνα τηλέφωνα και δεν τα σήκωνε, δεν απαντούσε σε μηνύματα και δεν είπε και το γιατί. Όχι πως θα επιμείνω κιόλας, να πάει στο διάολο. Μιλάμε βέβαια αλλά αραιά πλέον. Και μόνο αν πάρω εγώ και δεήσει να το σηκώσει, διαφορετικά δε θα σηκώσει το ξερό της να πάρει ή να στείλει αυτή ένα μήνυμα.

Στα ερωτικά πάω από το κακό στο χειρότερο. Δυο άτομα που με πλησίασαν αυτό το διάστημα τα απέφυγα και έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου. Αλλά δεν είμαι καθόλου σε φάση. Δεν μπορώ να τους ακούω να λένε τα λόγια τα μεγάλα που έχω χιλιοακούσει, ξέρω πως είναι μούφες πάλι και στο τέλος θα πάρω τον πούλο. Οπότε τον δίνω εγώ πρώτη. Μα όλοι τις ίδιες μαλακίες αραδιάζουν στην αρχή; Τόση έλλειψη πρωτοτυπίας;

Αυτά από μένα τώρα. Έχω να κάτσω να σκεφτώ σοβαρά το τι θα κάνω. Θέλω να παραιτηθώ, το θέλω πάρα πολύ, από την άλλη σκέφτομαι όμως ότι μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστώ πραγματικά αυτά τα λεφτά και όλοι να μου έχουν γυρισμένη την πλάτη τότε. Και έχω τους γονείς να με πιέζουν να περάσω όπως και δήποτε στον ΑΣΕΠ λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Τις προάλλες μου πέταξαν κιόλας πως δεν έχουν δει καμία χαρά από μένα! Χα! Ξέχασαν τα κροκοδείλια δάκρυα χαράς όταν πέρασα στο ΑΕΙ και όταν ορκίστηκα μάλλον.

Αν μπορούσα να εξαφανιστώ από αυτόν τον κόσμο...

..........

Σήμερα με έπιασαν πολύ μαύρες σκέψεις. Μερικές φορές ανεβαίνω λίγο και σκέφτομαι ότι αν το θέλω μπορώ να καταφέρω τα πάντα και να ξεπεράσω τα βουνά που ορθώνονται μπροστά μου. Και μετά πέφτω πιο πολύ. Σαν να είχα ανεβεί σε ένα ρετιρέ και να έκανα ελεύθερη πτώση στον ακάλυπτο. Έτσι το αισθάνομαι. Σαν να είμαι στο βυθό της θάλασσας και να προσπαθώ να ανέβω και να βγω στην επιφάνεια να αναπνεύσω αλλά το σκοινί που κρατιέμαι σπάει και ξαναπιάνω πάτο. Και είναι τόσο σκοτεινά εκεί. Τόσο κρύα.

Σκεφτόμουν πως θα ήταν αν πέθαινα. Πώς θα ήταν όσοι το μάθαιναν μετά. Με σκέφτηκα να παίρνω φόρα και να βουτάω από το μπαλκόνι, αλλά είμαι κότα και δεν τολμάω να το κάνω. Δεν είναι ότι θα μου έλειπε ιδιαίτερα η ζωή μου, αλλά ο θάνατος με τρομάζει. Το άγνωστο, το τίποτα. Φοβάμαι πολύ και τον πόνο. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο πονάει, αν προλαβαίνεις να αισθανθείς κάτι, αλλά το φοβάμαι.

Μα είναι τόσο άδικο γιατί σε μια στιγμή θα τελείωναν όλα. Δε θα ανησυχούσα για τίποτα πια.

Και άλλες φορές σκέφτομαι πόσο μάταιες είναι οι ελπίδες. Όταν ελπίζω ότι κάτι καλό θα γίνει. Εδώ και μήνες το ελπίζω και τίποτα δε γίνεται, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Πρώτα οι ελπίδες ότι θα βρω μια φίλη. Μετά να βρίσκω μια φίλη που να την εμπιστεύομαι και να περνάω κάθε μέρα μαζί της, να συμπεριφέρεται σαν κολλητή μου και τελικά αποδείχτηκε η πιο πουτάνα απ'όλες.

Μετά η ελπίδα ότι θα άλλαζε κάτι στη σχέση που είχα. Τα πράγματα πήγαν από το κακό στο χειρότερο και μεγάλο ρόλο έπαιξε και η προαναφερθείσα. Μετά να έρχεται ο χωρισμός και εγώ να ελπίζω σκεπτόμενη τα λόγια του ότι θα τα ξαναβρούμε και έχουν περάσει τόσοι μήνες και πάλι τίποτα. Δεν ελπίζω πια. Δεν ξέρω αν το θέλω κιόλας. Όσο μόνη και να νιώθω κάτι τέτοιο δε μου αξίζει.

Έχω την εντύπωση ότι δε θα ξαναερωτευτώ ποτέ. Ότι δε θα ξαναγαπήσω άνθρωπο ούτε σαν φίλο ούτε σαν γκόμενο ποτέ. Ήδη έχω πολλά χρόνια να νιώσω αγάπη. Δεν μπορώ πια. Δεν μπορώ να δώσω. Βαρέθηκα να δίνω και να παίρνω τον πούλο στην τελική.

Η ζωή μου και η καθημερινότητά μου είναι σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι.

Ακόμα και με τη συνάδελφο που έλεγα δεν μπορεί να γίνει τίποτα γιατί ή θα έχει δουλειά, ή θα διαβάζει για μεταπτυχιακό ή θα έχει κανονίσει κάτι με κάποιον από τις άπειρες παρέες που ήδη έχει.

Αύριο θα συναντηθώ πάλι με τις παλιές φίλες για να πάμε και να δώσουμε σε αυτήν που παντρεύεται το δώρο της. Και είμαι σίγουρη ότι και αύριο δε θα μπορώ να μιλήσω μπροστά τους γιατί θα έχουν κουβαλήσει τους γκόμενους τους οποίους βλέπουν όλη μέρα ή μένουν μαζί. Αν θέλουν να είναι με τον γκόμενο τότε τι σκατά πάνε για καφέ με φίλες; Ας πάνε με τον γκόμενο. Εγώ παλιά όποτε με χρειάζονταν κάτι έτρεχα. Σεβόμουν το γεγονός ότι θέλει να μου μιλήσει μια φίλη και δεν κουβαλούσα μαζί τον κάθε άσχετο.

Και η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν αισθάνομαι καμία οικειότητα με αυτές. Τι οικειότητα να νιώθεις για κάποιον που μιλάτε μια φορά το δίμηνο και αν και συναντιέστε 3-4 φορές το χρόνο;

Και γυρνάνε στο μυαλό μου όλα εκείνα που περάσαμε κάποτε μαζί, τότε που πίστευα ότι είχα βρει επιτέλους αληθινές φίλες. Και όμως όλο αυτό γκρεμίστηκε έτσι απλά. Η μία απλώς απομακρύνθηκε γιατί προτιμούσε να περνά το χρόνο της παίζοντας με τα μωρά στον παιδικό σταθμό της θείας της. Η άλλη δε μένει καν εδώ μετά τη σχολή. Η άλλη προτίμησε κάποια που να της κάνει όλα τα χατήρια και να τρέχει κάθε βράδυ όπου έπαιζε μουσική ή ήταν μπάρμαν της συμφοράς ο εκάστοτε επίδοξος γκόμενος. Και η άλλη.. δεν τη θεώρησα φίλη ποτέ. Απλά παρέα τότε. Γιατί έθαβε τη μία στην άλλη και άλλωστε μας χρησιμοποιούσε σαν καβάτζα όποτε δεν είχε κάποιον άλλο να βγει.

Και δεν έχω καθόλου τη διάθεση να πάω. Ξέρω εκ των προτέρων ότι είναι ανώφελο.

Ακόμα και αν είχα την ευκαιρία όμως να τους μιλήσω δε θα μπορούσα ποτέ να τους πω όσα αισθάνομαι. Γιατί ξέρω την απάντηση. Την απάντηση που μου είχε δώσει και μια απ'αυτές όταν πήγα να ανοίξω κάποτε συζήτηση. "Ωχ βλακείες λες" Έτσι ακριβώς. Δεν μπορεί να σε καταλάβει κάποιος που πετάει στα σύννεφα. Δε θα γυρίσει ποτέ να κοιτάξει προς τα κάτω. Εκτός κι αν φάει τα μούτρα του.

.................................

Μετά από αρκετό ψάξιμο βρήκα την αντζέντα που είχα σημειώσει τον κωδικό του μπλογκ μου. Όχι πως έχει καμια σημασία. Δεν έχω και τίποτα καινούριο να γράψω. Κάθε μέρα κατρακυλάω όλο και περισσότερο στο βούρκο. Δε μ'ενδιαφέρει τίποτα, δεν έχω όρεξη για τίποτα..

Την προηγούμενη βδομάδα συναντήθηκα με κάτι παλιές φίλες μου για να πάρουμε δώρο σε μια που παντρεύεται και μετά πήγαμε για καφέ υποτίθεται να τα πούμε. Και οι δυο κουβάλησαν τους γκόμενούς τους μόλις καθίσαμε. Άλλη όρεξη δεν είχα από το να κρατάω το φανάρι σε ζευγαράκια. Κάθισα λίγο και μετά σηκώθηκα και έφυγα προφασιζόμενη κάποια δουλειά. Τι να έκανα; Αφού μίλησαν μαζί μου κανα δεκάλεπτο και μετά ήρθαν οι γκόμενοί τους και εμένα με έγραφαν κανονικότατα. Και τους είχα και να σαλιαρίζουν. Αφού θες να βγεις με κάποια φίλη σου τον γκόμενο τι τον κουβαλάς μαζί; Αφού έτσι κι αλλιώς είναι όλη τη μέρα μαζί.

Τη δουλειά την απεχθάνομαι όσο πάει και περισσότερο. Αλλά έχω ανάγκη τα λεφτά. Σκέφτομαι ότι είναι κάτι προσωρινό μέχρι να βρω κάτι καλύτερο κάποια στιγμή, αν ποτέ γίνει αυτό βέβαια. Από κει μου την πέφτει ένας κωλόγερος. Αυτό μου έλειπε. Δεν κοιτάει να βρει μια στην ηλικία του που σε λίγο θα είναι με το πι.

Τελευταία μου βγαίνει απίστευτη κακία και επιθετικότητα, αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν πια. Όποτε κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι το μέλλον μου με φαντάζομαι μόνη. Να έχουν περάσει τα χρόνια και εγώ να εξακολουθώ να είμαι μόνη με το μόνο δρόμο που ξέρω να είναι σπίτι-δουλειά και αντίστροφα.

Αυτά προς το παρόν, έχω να βάλω πλυντήριο τώρα και να κάνω και άλλες δουλειές του σπιτιού.

Οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές

Η παραπάνω παροιμία ισχύει και το βλέπω καθημερινά. Και είναι αυτό που με εκνευρίζει και με πληγώνει. Γιατί; Γιατί κάποιοι να τα έχουν όλα και κάποιοι άλλοι τίποτα; Γιατί κάποιους να τους περιμένουν μόνο χαρές σχεδόν ενώ άλλους μόνο προβλήματα, εμπόδια και δυστυχία;

Πού είναι η δικαιοσύνη; Και δε θέλω να ξανακούσω αυτό το αβάσιμο "κανείς δεν χάνεται". Ισχύει μόνο "οι πουτάνες και οι κακιασμένοι δε χάνονται". Πουτάνες στην ψυχή. Που σκορπάνε γύρω τους διχόνοιες, που εκμεταλλεύονται γκόμενους και φίλες. Αυτές γιατί να τα παίρνουν όλα στη ζωή τους; Και πόσο ηλίθιοι πρέπει να είναι αυτοί που τις συμπαθούν ή τις γουστάρουν; Πόσο θύματα; Έχω βαρεθεί να ακούω άντρες γύρω μου να λένε ότι βαρέθηκαν τις πουτάνες και ότι θέλουν μια καλή κοπέλα για σοβαρή σχέση, αλλά δε βλέπω να ξεκολλάνε απ'αυτές. Και οι φίλες τους τρέχουν από πίσω τους σαν τα σκυλάκια να τις εξυπηρετούν. Και αν χάσουν μια φίλη έχουν άλλες δέκα να την αναπληρώσουν.

Βαρέθηκα να μη μου πηγαίνει τίποτα καλά. Βαρέθηκα τη μιζέρια. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι δε θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου ποτέ, να μη βλέπω τα μούτρα κανενός. Σιχαίνομαι την ερώτηση πως πάει η ζωή μου και τι κάνω γενικά. Τι να απαντήσω; Δεν είμαι ούτε πουτάνα ούτε τρελή. Και αφού δεν είμαι τίποτα από τα δύο δεν έχω καλή τύχη.

Κάπου είχα διαβάσει "κοίτα πως ανοίγει ο κώλος ολονών όταν θέλουν μια χάρη". Και βλέπω κάθε μέρα να επιβεβαιώνεται.

Από τη δουλειά κατά πολύ περίεργο τρόπο για τα δικά μου δεδομένα, τις μέρες που είχα αναρρωτική, μια συνάδελφος με έπαιρνε καθημερινά τηλέφωνο να με ρωτήσει τι κάνω (και ήταν η μόνη που ενδιαφέρθηκε όσο ήμουν άρρωστη, κανείς άλλος δεν πήρε ένα ρημαδοτηλέφωνο να ρωτήσει πώς είμαι) και να με ενημερώσει για το τι έγινε στη δουλειά όσο έλειπα. Δεν το περίμενα. Τη συγκεκριμένη τη συμπαθώ και μιλάμε κανονικά στη δουλειά, αλλά μόνο εκεί. Έξω βγήκαμε μια φορά το καλοκαίρι μόνο με την παρέα της, από τότε τίποτα ξανά. Δεν έκανα κανένα βήμα κι εγώ γιατί αφενός φοβάμαι ακόμα μια απόρριψη και από την άλλη βλέπω να έχει ένα σωρό φίλες και παρέα να βγαίνει και σκέφτηκα εμένα τι να με κάνει;

Θα ήθελα να την πλησιάσω παραπάνω αλλά φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι να ανοιχτώ σε άνθρωπο πλέον. Με μαθηματική ακρίβεια όλοι με πούλησαν, με εκμεταλλεύτηκαν ή απλά με απέρριψαν. Ναι ξέρω μελό ακούγεται. Χέστηκα, το γράφω γιατί έτσι ακριβώς είναι. Δεν αντέχω να κλαίω κάθε μέρα γι'αυτή την κατάντια. Και να πω τι αν της ανοιχτώ; Ότι δεν έχω ζωή στην ουσία; Ότι απλώς υπάρχω χωρίς να ξέρω το γιατί; Όσοι δεν περνούν το ίδιο δεν καταλαβαίνουν. Και απλά μας βάζουν στο περιθώριο. Λες και φταίξαμε που γεννηθήκαμε καταραμένες.

Πόσο θα ήθελα μια φορά έστω να σπάσει αυτή η αλυσίδα των κακοτυχιών, της μοναξιάς, της απόρριψης. Να νιώσω μέρος ενός κοινωνικού συνόλου.

Ή πόσο θα ήθελα να μπορώ να αγαπήσω έναν άνθρωπο ξανά. Φιλικά. Ή και ερωτικά. Με ανταπόκριση. Να με κοιτάζει στα μάτια και να ξέρω πως εννοεί ότι λέει. Ότι θέλει μόνο εμένα. Πώς θα γινόταν να προχωρήσω στη ζωή μου δεδομένης της κατάστασης και σκεπτόμενη όσα συνέβησαν σε προηγούμενες σχέσεις; Δεν μπορώ να εμπιστευτώ ΤΙΠΟΤΑ και ΚΑΝΕΝΑΝ ξανά. Με πονάει που το λέω μα είναι η αλήθεια.

Και μη μου ξανακάνει κανείς κύρηγμα που έχω κλειστεί στον εαυτό μου. Δε γίνεται διαφορετικά. Μη νομίζετε ότι εγώ το ήθελα ή είχα καμια όρεξη να είμαι μόνη. Άλλοι αποφάσισαν για μένα. Και όχι, δεν μπορώ να πάρω τη ζωή στα χέρια μου. Δεν έχω ζωή.

Άντε και "καλό" μήνα. Καλός; Για τους άλλους μπορεί.

Θράσος

Καιρό είχα να γράψω. Μια ασθένεια με κράτησε μακριά από τον υπολογιστή και ακόμα δεν έχω γίνει καλά. Είμαι με αναρρωτική στο σπίτι και για να πω την αλήθεια, με ανακουφίζει το γεγονός ότι δε θα βγω έξω και δε θα πάω στη δουλειά, δε θα δω τα μούτρα κανενός.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση για άλλη μια φορά (εντύπωση που λέει ο λόγος δηλαδή, το έχω συνηθίσει πλέον) είναι το πως ξεσκίζονται όλοι να σε πάρουν τηλέφωνο όταν χρειάζονται κάτι ή μια εξυπηρέτηση, ενώ τον υπόλοιπο καιρό σε γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Αυτό δεν το περίμενα ούτε από σένα όμως. Ενώ ξέρεις ότι ήμουν άρρωστη και συγχρόνως ήμουν και στις δύσκολες μέρες του μήνα και δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ από το κρεβάτι μου, το μόνο που είπες είναι να πάω στο γιατρό ή να πάρω κανένα φάρμακο.

Αν μπορούσα ηλίθιε δε θα πήγαινα; Αν είχα φάρμακα δε θα έπαιρνα; Για να πάρω πρέπει να μου τα γράψει γιατρός τα συγκεκριμένα! Από τη στιγμή που δεν μπορούσα ούτε να σηκωθώ και να περπατήσω από τον πόνο πως θα πήγαινα στο γιατρό; Και ήξερες ότι είμαι μόνη εντελώς εδώ! Όταν όμως χρειάζεσαι κάτι κατευθείαν παίρνεις τηλέφωνο και αν δεις ότι δεν απαντάω σε κάποιο μήνυμά σου, στέλνεις και ξαναστέλνεις μέχρι να πάρεις απάντηση. Και το θράσος σου; Να μου λες ότι ενδιαφέρεσαι! Ενώ δείχνεις το εντελώς αντίθετο! Και δεν είμαι χαζή για να μην το καταλάβω! Δεν απαιτώ να σε νοιάζει. Απαιτώ όμως να μην προσπαθείς να με δουλέυεις μέσα στα μούτρα μου.

Τη βδομάδα που μας πέρασε μια παλιά μου φίλη από τη σχολή έκανε πάρτυ και με κάλεσε. Φυσικά δεν πήγα για πολλούς λόγους. Ο ένας ήταν ότι δούλευα ως αργά εκείνη τη μέρα και την επόμενη έπρεπε να ξυπνήσω πρωί. Ο άλλος ότι μου ήρθε περίοδος εκείνη τη μέρα και πέθαινα στον πόνο. Έπειτα, η κοπέλα αυτή στο προηγούμενο πάρτυ που είχε κάνει δε με είχε καλέσει και όχι μόνο αυτό, ζήτησε και από την κοινή παρέα να μην πουν σε μένα και μια άλλη κοπέλα ότι κάνει πάρτυ! Άλλωστε και να πήγαινα δε θα είχα με ποιον να μιλήσω. Αλλά κάτσε λίγο ρε συ, τι είμαι εγώ για να έρθω στο πάρτυ σου τώρα που με καλείς, ενώ τότε έκανες το παν για να μην το μάθω, από τη στιγμή που κάθε βράδυ ήμασταν μαζί; Και για την ακρίβεια μου φορτωνόσουν ενώ ήμουν με το φίλο μου; Τι είμαι εγώ, δουλικό σου τη μια να με χρειάζεσαι και την άλλη να με πετάς; Το πισώπλατο θάψιμο που έφαγα όλα αυτά τα χρόνια βέβαια δεν το συζητώ καν.

Τελοσπάντων, είχα τα ψυχολογικά, έχω και τα σωματικά τώρα. Πάω να ξαπλώσω γιατί θα ανεβει πάλι ο πυρετός.

Τι κρίμα!

Κάθε μέρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν μπορεί..θα φτιάξουν κάποια στιγμή τα πράγματα.. Παίρνω στιγμιαία κουράγιο από τη μοναδική φίλη που μου έχει απομείνει, όποτε μιλάμε στο τηλέφωνο. Όποτε δηλαδή βρίσκουμε χρόνο από τη δουλειά μας. Αλλά στιγμιαία. Όταν το τηλέφωνο κλείνει η μοναξιά με πλυμμηρίζει ξανά. Η φίλη αυτή βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά μου, σε άλλη πόλη. Δεν μπορώ να της πω "πάμε για ένα καφέ", δεν μπορώ να της πω "έλα απόψε να μείνεις μαζί μου, αισθάνομαι τόσο μόνη", δεν μπορώ να γείρω και να κλάψω στον ώμο της.. Υπάρχει στιγμιαία, μέσα από μια τηλεφωνική γραμμή, εξαρτάται από ένα σήμα, από μια μπαταρία. Και δεν έχω τολμήσει να της πω ποτέ πώς αισθάνομαι. Δεν ξέρω αν θα καταλάβει. Μάλλον θα καταλάβει, αλλά δε θα το δείξει. Πιστεύω ότι είναι κι αυτή εκεί σαν κι εμένα. Μα ούτε αυτή μιλάει. Φοράμε ένα προσωπείο και προσποιούμαστε τις χαρούμενες η μία στην άλλη, μα ενδόμυχα ξέρουμε πως το κάνουμε για να ξεφύγουμε από τη μίζερη πραγματικότητά μας. Είναι σαν μια σιωπηλή συμφωνία. Κρίμα που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε η μία την άλλη. Έτσι η σχέση μηδενίζεται.

Τα προσωπεία.. Τα αλλάζω πλέον σαν πουκάμισα. Το προσωπείο της σοβαρής και νορμάλ ψυχολογικά στη δουλειά, το προσωπείο της χαρούμενης και πλακατζούς αν συναντήσω καμια "φίλη" από τα παλιά.. Και οι μάσκες πέφτουν όταν η πόρτα κλείσει πίσω μου.

Μαζί του όμως δεν μπορώ να υποκριθώ ότι είμαι εντάξει, όσο και να το θέλω. Κάθε φορά τα μάτια μου δακρύζουν, προσπαθώ να συγκρατήσω το χείμαρο κι αυτά καίνε, μου κάθεται στο λαιμό ένας κόμπος και ένα πλάκωμα στο στήθος κι εγώ πσυνεχίζω να προσπαθώ, αλλά τα δάκρυα νικούν και κυλάνε στα μάγουλα. Κι αυτός ρωτάει γιατί.

Είναι τόσο εύκολο να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις ενώ ΞΕΡΕΙΣ. Ξέρεις γιατί είμαι έτσι, ξερεις τι φταίει και παρόλα αυτά μου λες πως με άφησες για το καλό μου. Λες και όλοι εσείς ξέρετε ποιο είναι το καλό μου. Γίνατε όλοι ψυχολόγοι της κακιάς ώρας! Νόμιζα ότι ειδικά εσύ έχοντας περάσει δύσκολα θα με καταλάβαινες, θα μου συμπαραστεκόσουν! Αλλά αρνείσαι να δεις ότι έχω πρόβλημα, θεωρώντας σημαντικά μόνο όσα πέρασες εσύ και κοροϊδεύοντάς με όταν ονομάζω το πρόβλημά μου!

Και δε θέλω να ακούσω ποτέ ξανά καμία συμβουλή του ποδιού! Δε θέλω να ξανακούσω αυτό το τόσο σιχαμένο "όλα καλά θα πάνε" που το πετάς στον άλλο μόνο και μόνο για να τον καθησυχάσεις και να σταματήσει να στα πρήζει! Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται! Όλοι το παίζουν γνώστες και ειδήμονες για μία κατάσταση που δεν έχουν ζήσει και δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν τι ΚΟΛΑΣΗ είναι!

Και με τι θράσος μου ζητάς να αλλάξω; Να αλλάξω τι ακριβώς; Και για ποιο λόγο; Έχω μήπως ένα στήριγμα; Ή κάτι καλό κι ευχάριστο να με περιμένει; Για να νιώσεις χαρούμενος πρέπει να υπάρχει και κάτι που να σου ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ αυτή τη χαρά! Για ποιο λόγο να πείσω τον εαυτό μου να χαρεί; Για τη μοναξιά μου; Για το ότι το μόνο που κάνω είναι δουλειά-σπίτι, δουλειά-σπίτι; Για το ότι έχω να βγω για καφέ ένα μήνα επειδή δεν έχω κάποιον να πάω; Για το ότι πρέπει κάθε μέρα να δαγκώνω τα χείλη και να πηγαίνω στη δουλειά, να ανέχομαι τα νεύρα, την ξερολίαση και τη βαρεμάρα των προϊσταμένων και των πελατών χωρίς να μπορώ να αντιδράσω για να μην πάρω πόδι; Για το ότι το έλκος μου επανήλθε και εδώ και ένα μήνα σχεδόν με έχει πεθάνει; Για το ότι δε βρίσκω καν το λόγο και το νόημα να πάω στο γιατρό να το κοιτάξω; Ή μήπως επειδή έχω εσένα να μου λες ότι από τότε που χωρίσαμε δεν είμαι καλά, από την άλλη όμως είσαι μες στα χαμογελάκια και τα τηλεφωνηματάκια δεν ξέρω κι εγώ με ποια! Εκτός αν θέλεις βέβαια να ΥΠΟΚΡΙΘΩ ότι είμαι καλά για να μη χαλιέσαι όποτε αναγκάζεσαι να βλέπεις τα μούτρα μου και να το παίζεις εσύ θλιμμένος με την άνεσή σου για να σε στηρίζω εγώ, όπως έκανα από τότε που άρχισε η σχέση μας! Αλλά τι κρίμα! Μόλις άρχισα να μην είμαι καλά εγώ, μου έδωσες τα παπούτσια στο χέρι!

Με ρώτησες γιατί σε κοίταξα με τέτοιο μίσος! Και γιατί σε ειρωνεύομαι! Αναρωτήθηκες ποτέ το γιατί από μόνος σου; Ή δε σε νοιάζει καν και χτυπάει απλώς τον εγωισμό σου;

Τελείωσα για απόψε. Πρέπει να κοιμηθώ τώρα, χρειάζεται φρεσκάρισμα η ..μάσκα που θα φορέσω αύριο πάλι στη δουλειά.

Μόνη ξανά και πάντα

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι μόνη. Στο σχολείο.. Από την Α Δημοτικού. Είχα μετακομίσει από άλλη πόλη. Ήμουν για τους συμμαθητές μου "η καινούρια" που χωρίς λόγο με είχαν απομονωμένη ή με κορόιδευαν..για τα γιαλιά που φορούσα τότε ή για το επώνυμό μου.

Στο Γυμνάσιο άρχισα να κάνω φιλίες ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Από το Γυμνάσιο μέχρι και τη σχολή 8 άτομα που πίστεψα για φίλες μου, άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο, αποδείχτηκαν σκάρτες. Και όχι, εκεί δεν υπήρξε δικό μου σφάλμα. Τουλάχιστον όχι τόσο σοβαρό και αντάξιο των όσων εκείνες έκαναν σε μένα. Οι περισσότερες με έκαναν παρέα λόγω συμφερόντων. Κάποιες δεν είχαν άλλες παρέες και με βρήκαν κορόιδο και ήδη πληγωμένη και μου φορτώθηκαν, κάποιες με παράτησαν με την πρώτη ευκαιρία μόλις βρήκαν καλύτερη παρέα (κορόιδα) για να πετυχαίνουν τους στόχους τους.. Και όλες είχαν ένα κοινό σημείο. Το πισώπλατο θάψιμο και μαχαιριές.

Οι ερωτικές μου σχέσεις και αυτές μια αποτυχία, ένα μηδενικό. Δικαιολογίες και καταπίεση.

Βαρέθηκα να είμαι μόνη. Ως πότε; Υπάρχουν άτομα που με απορρίπτουν και με αποφεύγουν πριν καν με γνωρίσουν. Και εννοώ και κυριολεκτική και μεταφορική σημασία του ρήματος γνωρίζω. Είτε που γνωριζόμαστε τηλεφωνικώς είτε μέσω facebook, forum.. Είτε γνωριζόμαστε κανονικά και μετά απλά αδιαφορούν ή με αντιπαθούν.

Τα έχω σκεφτεί πολλές φορές, έχω καθίσει να αναρωτηθώ σε τι έφταιξα. Και άντε πες να έφταιξα σε κάτι στις "φιλίες", που δε γίνεται και τις 8 φορές να ήταν δικό μου το λάθος δεδομένης και της κατάστασης.. Αλλά και αυτοί που δεν πρόλαβαν καν να με γνωρίσουν; Γιατί;

Βαρέθηκα να αναρωτιέμαι το γιατί. Δεν προσπαθώ καν. Δεν πλησιάζω κανέναν. Δεν ασχολούμαι ξανά με κανέναν. Το αποτέλεσμα το γνωρίζω εκ των προτέρων. Θα μο τη φέρουν πισώπλατα ή θα με απομακρύνουν ή θα αδιαφορήσουν.. Και πάλι εγώ θα καταλήξω να σέρνομαι.

Πλέον οι σχέσεις μου με τους συναδέλφους είναι τυπικές. Κι ας λέει ο πρώην (ο οποίος θέλησε να μείνουμε φίλοι.. άκου φίλοι.. άλλη ειρωνεία κι αυτό) να μην είμαι συνέχεια με ξινισμένα μούτρα, γιατί τους τελευταίους μήνες με βλέπει συνέχεια έτσι. Και ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.

Και τι να κάνω; Να φορέσω ένα ψεύτικο χαμόγελο και να κάνω τον καραγκιόζη; Να πάρω κουράγιο και δύναμη από που; Από τη μοναξιά; Από τους τέσσερις τοίχους; Από τον υπολογιστή και την τηλεόραση που είναι οι μόνες μου συντροφιές πλέον; Πώς να έχω καλή διάθεση γνωρίζοντας το παρελθόν, ζώντας το θλιβερό παρόν και προβλέποντας το ακόμα χειρότερο μέλλον; Δεν έχω άλλη δύναμη!!!