Άγχος

Σήμερα πήγα να ζητήσω βοήθεια από τους γονείς μου. Περίμενα κάτι παραπάνω απ'αυτούς. Αντ'αυτού με μπέρδεψαν χειρότερα και μου έδωσαν μια να φτάσω ακόμα πιο κάτω. Εδώ κι ενάμιση μήνα έπιασα και δεύτερη δουλειά, η οποία είναι part time. Οι δυο δουλειές όμως σε συνδυασμό με το διάβασμα που πρέπει να κάνω για να δώσω στον ΑΣΕΠ και με την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, με έχουν κάνει ράκος. Ψυχικά, όχι σωματικά. Σωματικά ίσως αντέχω, αλλά δεν μπορώ να αντέξω άλλο την πίεση και κάθε μέρα αναρωτιέμαι πως θα τα προλάβω όλα αυτά.
Σκέφτηκα να παρατήσω τη δεύτερη δουλειά αφού ουδεμία σχέση έχει με το αντικείμενό μου και δεν ελπίζω σε μονιμότητα, δεν υπάρχει τέτοια προοπτική άλλωστε, ούτε υπήρξε, απλά την άρχισα ως συμπλήρωμα για τα έξοδά μου, πιο πολύ για βλακείες δηλαδή και για να βγαίνω από το σπίτι, να αλλάζω παραστάσεις, να γνωρίσω καινούρια άτομα. Αυτή η δουλειά όμως δεν εκπλήρωσε κανέναν από τους σκοπούς της, εκτός από το χρηματικό. Άτομα γνώρισα αλλά εξέλιξη δεν υπήρξε -χαχα, τι περίμενα Θεέ μου, πως ήταν δυνατό να αλλάξει κάτι; Από το σπίτι αναγκαστικά βγαίνω και με την πρώτη δουλειά και σιχαίνομαι να βγαίνω και με τη δεύτερη και έξω να είναι όλα θολά και μάυρα, αυτό το σκοτάδι πόσο με πνίγει... Και όταν έρχεται η ώρα να γυρίσω σπίτι και είμαι στο λεωφορείο και ξέρω ότι θα μπω στο σπίτι, θα ανάψω τα φώτα αλλά το σκοτάδι θα μείνει εκεί και δε θα φύγει.. Θα με περιμένει πίσω από τα έπιπλα, κρυμμένο στις γωνίες.. Θα τρυπώσει μαζί μου στο κρεβάτι. Δε θα με περιμένει κανείς στο σπίτι και κανείς δε θα ανησυχήσει αν έχω φτάσει σώα, αν έκανε τίποτα περίεργο ο ταξιτζής, όπως τότε που νόμιζα πως ήμουν ευτυχισμένη και εκείνος δεν ήθελε να παίρνω ταξί αργά τη νύχτα για να μη γίνει τίποτα.
Και εκτός από το ότι κανένας σκοπός δεν επετεύχθη, έχω πεθάνει από το άγχος, την πίεση, το να τρέχω και να μη φτάνω και να κάθομαι απλώς να κοιτάζω τις μέρες να φεύγουν κι εγώ να μην μπορώ να αντιδράσω, μένω εκεί, ακίνητη, παγωμένη, δεν εξελίσσομαι. Δεν αλλάζει τίποτα.

Είπα στους γονείς μου ότι θέλω να παραιτηθώ, όχι πως έχουν κανένα λόγο πάνω σ'αυτό, δική μου ήταν η απόφαση να πιάσω κι άλλη δουλειά, δική μου θα'ναι και η απόφαση αν φύγω. Απλά ήθελα μια συμβουλή, μια βοήθεια, απλά να νιώσω πως ό,τι κι αν αποφασίσω θα είναι εκεί να με στηρίξουν. Τι ανόητη! Άρχισαν να μου λένε ότι είμαι τεμπέλα, ότι δεν έχω που δεν έχω τίποτα να κάνω ( ! ) γιατί δεν πάω να δουλέψω τουλάχιστον να βγαίνω και λίγο από το σπίτι μου, αφού με φίλες δε βγαίνω και κανένα αίσθημα δεν έχω. Εν τω μεταξύ αυτοί ήταν που έφεραν αντιρρήσεις όταν τους ανακοίνωσα ότι θα πιάσω και δεύτερη δουλειά και μου έλεγαν ότι τώρα δε χρειάζεται να κάνω κάτι τέτοιο, να κοιτάξω να διαβάσω και θα με βοηθούν αυτοί οικονομικά. Και οι δύο έχουν βγει στη σύνταξη και απλώς κάθονται όλη μέρα πλέον καρφωμένοι μπροστά στην τηλεόραση χωρίς να κάνουν τίποτα άλλο, παρά μόνο να φεύγουν εκδρομή κανένα Σαββατοκύριακο. Και έχουν το θράσος να λένε σε μένα ότι δεν κάνω τίποτα. Και να προσπαθούν να μου ξύσουν κι άλλο τις πληγές, να μου βάλουν το μαχαίρι πιο μέσα, μη τυχόν και δεν είχε πετύχει πιο πριν κόκαλο. Και έφυγα κλαίγοντας από κει, αφού βέβαια έκλεισε πίσω μου η πόρτα. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα αφήσω κανέναν να με δει ξανά να κλαίω και να καταλάβει ότι είμαι νικημένη.

Όταν ακόμα και οι ίδιοι σου οι γονείς δε σε στηρίζουν και σε χτυπάνε εκεί που πονάει, τότε τι να περιμένεις και από ποιον; Η μοναδική φίλη που μου είχε απομείνει και μένει κάτι χιλιόμετρα μακριά από δω, έχει χαθεί κι αυτή. Τελευταία την έπαιρνα τηλέφωνα και δεν τα σήκωνε, δεν απαντούσε σε μηνύματα και δεν είπε και το γιατί. Όχι πως θα επιμείνω κιόλας, να πάει στο διάολο. Μιλάμε βέβαια αλλά αραιά πλέον. Και μόνο αν πάρω εγώ και δεήσει να το σηκώσει, διαφορετικά δε θα σηκώσει το ξερό της να πάρει ή να στείλει αυτή ένα μήνυμα.

Στα ερωτικά πάω από το κακό στο χειρότερο. Δυο άτομα που με πλησίασαν αυτό το διάστημα τα απέφυγα και έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου. Αλλά δεν είμαι καθόλου σε φάση. Δεν μπορώ να τους ακούω να λένε τα λόγια τα μεγάλα που έχω χιλιοακούσει, ξέρω πως είναι μούφες πάλι και στο τέλος θα πάρω τον πούλο. Οπότε τον δίνω εγώ πρώτη. Μα όλοι τις ίδιες μαλακίες αραδιάζουν στην αρχή; Τόση έλλειψη πρωτοτυπίας;

Αυτά από μένα τώρα. Έχω να κάτσω να σκεφτώ σοβαρά το τι θα κάνω. Θέλω να παραιτηθώ, το θέλω πάρα πολύ, από την άλλη σκέφτομαι όμως ότι μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστώ πραγματικά αυτά τα λεφτά και όλοι να μου έχουν γυρισμένη την πλάτη τότε. Και έχω τους γονείς να με πιέζουν να περάσω όπως και δήποτε στον ΑΣΕΠ λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Τις προάλλες μου πέταξαν κιόλας πως δεν έχουν δει καμία χαρά από μένα! Χα! Ξέχασαν τα κροκοδείλια δάκρυα χαράς όταν πέρασα στο ΑΕΙ και όταν ορκίστηκα μάλλον.

Αν μπορούσα να εξαφανιστώ από αυτόν τον κόσμο...