..........

Σήμερα με έπιασαν πολύ μαύρες σκέψεις. Μερικές φορές ανεβαίνω λίγο και σκέφτομαι ότι αν το θέλω μπορώ να καταφέρω τα πάντα και να ξεπεράσω τα βουνά που ορθώνονται μπροστά μου. Και μετά πέφτω πιο πολύ. Σαν να είχα ανεβεί σε ένα ρετιρέ και να έκανα ελεύθερη πτώση στον ακάλυπτο. Έτσι το αισθάνομαι. Σαν να είμαι στο βυθό της θάλασσας και να προσπαθώ να ανέβω και να βγω στην επιφάνεια να αναπνεύσω αλλά το σκοινί που κρατιέμαι σπάει και ξαναπιάνω πάτο. Και είναι τόσο σκοτεινά εκεί. Τόσο κρύα.

Σκεφτόμουν πως θα ήταν αν πέθαινα. Πώς θα ήταν όσοι το μάθαιναν μετά. Με σκέφτηκα να παίρνω φόρα και να βουτάω από το μπαλκόνι, αλλά είμαι κότα και δεν τολμάω να το κάνω. Δεν είναι ότι θα μου έλειπε ιδιαίτερα η ζωή μου, αλλά ο θάνατος με τρομάζει. Το άγνωστο, το τίποτα. Φοβάμαι πολύ και τον πόνο. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο πονάει, αν προλαβαίνεις να αισθανθείς κάτι, αλλά το φοβάμαι.

Μα είναι τόσο άδικο γιατί σε μια στιγμή θα τελείωναν όλα. Δε θα ανησυχούσα για τίποτα πια.

Και άλλες φορές σκέφτομαι πόσο μάταιες είναι οι ελπίδες. Όταν ελπίζω ότι κάτι καλό θα γίνει. Εδώ και μήνες το ελπίζω και τίποτα δε γίνεται, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Πρώτα οι ελπίδες ότι θα βρω μια φίλη. Μετά να βρίσκω μια φίλη που να την εμπιστεύομαι και να περνάω κάθε μέρα μαζί της, να συμπεριφέρεται σαν κολλητή μου και τελικά αποδείχτηκε η πιο πουτάνα απ'όλες.

Μετά η ελπίδα ότι θα άλλαζε κάτι στη σχέση που είχα. Τα πράγματα πήγαν από το κακό στο χειρότερο και μεγάλο ρόλο έπαιξε και η προαναφερθείσα. Μετά να έρχεται ο χωρισμός και εγώ να ελπίζω σκεπτόμενη τα λόγια του ότι θα τα ξαναβρούμε και έχουν περάσει τόσοι μήνες και πάλι τίποτα. Δεν ελπίζω πια. Δεν ξέρω αν το θέλω κιόλας. Όσο μόνη και να νιώθω κάτι τέτοιο δε μου αξίζει.

Έχω την εντύπωση ότι δε θα ξαναερωτευτώ ποτέ. Ότι δε θα ξαναγαπήσω άνθρωπο ούτε σαν φίλο ούτε σαν γκόμενο ποτέ. Ήδη έχω πολλά χρόνια να νιώσω αγάπη. Δεν μπορώ πια. Δεν μπορώ να δώσω. Βαρέθηκα να δίνω και να παίρνω τον πούλο στην τελική.

Η ζωή μου και η καθημερινότητά μου είναι σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι.

Ακόμα και με τη συνάδελφο που έλεγα δεν μπορεί να γίνει τίποτα γιατί ή θα έχει δουλειά, ή θα διαβάζει για μεταπτυχιακό ή θα έχει κανονίσει κάτι με κάποιον από τις άπειρες παρέες που ήδη έχει.

Αύριο θα συναντηθώ πάλι με τις παλιές φίλες για να πάμε και να δώσουμε σε αυτήν που παντρεύεται το δώρο της. Και είμαι σίγουρη ότι και αύριο δε θα μπορώ να μιλήσω μπροστά τους γιατί θα έχουν κουβαλήσει τους γκόμενους τους οποίους βλέπουν όλη μέρα ή μένουν μαζί. Αν θέλουν να είναι με τον γκόμενο τότε τι σκατά πάνε για καφέ με φίλες; Ας πάνε με τον γκόμενο. Εγώ παλιά όποτε με χρειάζονταν κάτι έτρεχα. Σεβόμουν το γεγονός ότι θέλει να μου μιλήσει μια φίλη και δεν κουβαλούσα μαζί τον κάθε άσχετο.

Και η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν αισθάνομαι καμία οικειότητα με αυτές. Τι οικειότητα να νιώθεις για κάποιον που μιλάτε μια φορά το δίμηνο και αν και συναντιέστε 3-4 φορές το χρόνο;

Και γυρνάνε στο μυαλό μου όλα εκείνα που περάσαμε κάποτε μαζί, τότε που πίστευα ότι είχα βρει επιτέλους αληθινές φίλες. Και όμως όλο αυτό γκρεμίστηκε έτσι απλά. Η μία απλώς απομακρύνθηκε γιατί προτιμούσε να περνά το χρόνο της παίζοντας με τα μωρά στον παιδικό σταθμό της θείας της. Η άλλη δε μένει καν εδώ μετά τη σχολή. Η άλλη προτίμησε κάποια που να της κάνει όλα τα χατήρια και να τρέχει κάθε βράδυ όπου έπαιζε μουσική ή ήταν μπάρμαν της συμφοράς ο εκάστοτε επίδοξος γκόμενος. Και η άλλη.. δεν τη θεώρησα φίλη ποτέ. Απλά παρέα τότε. Γιατί έθαβε τη μία στην άλλη και άλλωστε μας χρησιμοποιούσε σαν καβάτζα όποτε δεν είχε κάποιον άλλο να βγει.

Και δεν έχω καθόλου τη διάθεση να πάω. Ξέρω εκ των προτέρων ότι είναι ανώφελο.

Ακόμα και αν είχα την ευκαιρία όμως να τους μιλήσω δε θα μπορούσα ποτέ να τους πω όσα αισθάνομαι. Γιατί ξέρω την απάντηση. Την απάντηση που μου είχε δώσει και μια απ'αυτές όταν πήγα να ανοίξω κάποτε συζήτηση. "Ωχ βλακείες λες" Έτσι ακριβώς. Δεν μπορεί να σε καταλάβει κάποιος που πετάει στα σύννεφα. Δε θα γυρίσει ποτέ να κοιτάξει προς τα κάτω. Εκτός κι αν φάει τα μούτρα του.