Θράσος

Καιρό είχα να γράψω. Μια ασθένεια με κράτησε μακριά από τον υπολογιστή και ακόμα δεν έχω γίνει καλά. Είμαι με αναρρωτική στο σπίτι και για να πω την αλήθεια, με ανακουφίζει το γεγονός ότι δε θα βγω έξω και δε θα πάω στη δουλειά, δε θα δω τα μούτρα κανενός.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση για άλλη μια φορά (εντύπωση που λέει ο λόγος δηλαδή, το έχω συνηθίσει πλέον) είναι το πως ξεσκίζονται όλοι να σε πάρουν τηλέφωνο όταν χρειάζονται κάτι ή μια εξυπηρέτηση, ενώ τον υπόλοιπο καιρό σε γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Αυτό δεν το περίμενα ούτε από σένα όμως. Ενώ ξέρεις ότι ήμουν άρρωστη και συγχρόνως ήμουν και στις δύσκολες μέρες του μήνα και δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ από το κρεβάτι μου, το μόνο που είπες είναι να πάω στο γιατρό ή να πάρω κανένα φάρμακο.

Αν μπορούσα ηλίθιε δε θα πήγαινα; Αν είχα φάρμακα δε θα έπαιρνα; Για να πάρω πρέπει να μου τα γράψει γιατρός τα συγκεκριμένα! Από τη στιγμή που δεν μπορούσα ούτε να σηκωθώ και να περπατήσω από τον πόνο πως θα πήγαινα στο γιατρό; Και ήξερες ότι είμαι μόνη εντελώς εδώ! Όταν όμως χρειάζεσαι κάτι κατευθείαν παίρνεις τηλέφωνο και αν δεις ότι δεν απαντάω σε κάποιο μήνυμά σου, στέλνεις και ξαναστέλνεις μέχρι να πάρεις απάντηση. Και το θράσος σου; Να μου λες ότι ενδιαφέρεσαι! Ενώ δείχνεις το εντελώς αντίθετο! Και δεν είμαι χαζή για να μην το καταλάβω! Δεν απαιτώ να σε νοιάζει. Απαιτώ όμως να μην προσπαθείς να με δουλέυεις μέσα στα μούτρα μου.

Τη βδομάδα που μας πέρασε μια παλιά μου φίλη από τη σχολή έκανε πάρτυ και με κάλεσε. Φυσικά δεν πήγα για πολλούς λόγους. Ο ένας ήταν ότι δούλευα ως αργά εκείνη τη μέρα και την επόμενη έπρεπε να ξυπνήσω πρωί. Ο άλλος ότι μου ήρθε περίοδος εκείνη τη μέρα και πέθαινα στον πόνο. Έπειτα, η κοπέλα αυτή στο προηγούμενο πάρτυ που είχε κάνει δε με είχε καλέσει και όχι μόνο αυτό, ζήτησε και από την κοινή παρέα να μην πουν σε μένα και μια άλλη κοπέλα ότι κάνει πάρτυ! Άλλωστε και να πήγαινα δε θα είχα με ποιον να μιλήσω. Αλλά κάτσε λίγο ρε συ, τι είμαι εγώ για να έρθω στο πάρτυ σου τώρα που με καλείς, ενώ τότε έκανες το παν για να μην το μάθω, από τη στιγμή που κάθε βράδυ ήμασταν μαζί; Και για την ακρίβεια μου φορτωνόσουν ενώ ήμουν με το φίλο μου; Τι είμαι εγώ, δουλικό σου τη μια να με χρειάζεσαι και την άλλη να με πετάς; Το πισώπλατο θάψιμο που έφαγα όλα αυτά τα χρόνια βέβαια δεν το συζητώ καν.

Τελοσπάντων, είχα τα ψυχολογικά, έχω και τα σωματικά τώρα. Πάω να ξαπλώσω γιατί θα ανεβει πάλι ο πυρετός.

Τι κρίμα!

Κάθε μέρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν μπορεί..θα φτιάξουν κάποια στιγμή τα πράγματα.. Παίρνω στιγμιαία κουράγιο από τη μοναδική φίλη που μου έχει απομείνει, όποτε μιλάμε στο τηλέφωνο. Όποτε δηλαδή βρίσκουμε χρόνο από τη δουλειά μας. Αλλά στιγμιαία. Όταν το τηλέφωνο κλείνει η μοναξιά με πλυμμηρίζει ξανά. Η φίλη αυτή βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά μου, σε άλλη πόλη. Δεν μπορώ να της πω "πάμε για ένα καφέ", δεν μπορώ να της πω "έλα απόψε να μείνεις μαζί μου, αισθάνομαι τόσο μόνη", δεν μπορώ να γείρω και να κλάψω στον ώμο της.. Υπάρχει στιγμιαία, μέσα από μια τηλεφωνική γραμμή, εξαρτάται από ένα σήμα, από μια μπαταρία. Και δεν έχω τολμήσει να της πω ποτέ πώς αισθάνομαι. Δεν ξέρω αν θα καταλάβει. Μάλλον θα καταλάβει, αλλά δε θα το δείξει. Πιστεύω ότι είναι κι αυτή εκεί σαν κι εμένα. Μα ούτε αυτή μιλάει. Φοράμε ένα προσωπείο και προσποιούμαστε τις χαρούμενες η μία στην άλλη, μα ενδόμυχα ξέρουμε πως το κάνουμε για να ξεφύγουμε από τη μίζερη πραγματικότητά μας. Είναι σαν μια σιωπηλή συμφωνία. Κρίμα που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε η μία την άλλη. Έτσι η σχέση μηδενίζεται.

Τα προσωπεία.. Τα αλλάζω πλέον σαν πουκάμισα. Το προσωπείο της σοβαρής και νορμάλ ψυχολογικά στη δουλειά, το προσωπείο της χαρούμενης και πλακατζούς αν συναντήσω καμια "φίλη" από τα παλιά.. Και οι μάσκες πέφτουν όταν η πόρτα κλείσει πίσω μου.

Μαζί του όμως δεν μπορώ να υποκριθώ ότι είμαι εντάξει, όσο και να το θέλω. Κάθε φορά τα μάτια μου δακρύζουν, προσπαθώ να συγκρατήσω το χείμαρο κι αυτά καίνε, μου κάθεται στο λαιμό ένας κόμπος και ένα πλάκωμα στο στήθος κι εγώ πσυνεχίζω να προσπαθώ, αλλά τα δάκρυα νικούν και κυλάνε στα μάγουλα. Κι αυτός ρωτάει γιατί.

Είναι τόσο εύκολο να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις ενώ ΞΕΡΕΙΣ. Ξέρεις γιατί είμαι έτσι, ξερεις τι φταίει και παρόλα αυτά μου λες πως με άφησες για το καλό μου. Λες και όλοι εσείς ξέρετε ποιο είναι το καλό μου. Γίνατε όλοι ψυχολόγοι της κακιάς ώρας! Νόμιζα ότι ειδικά εσύ έχοντας περάσει δύσκολα θα με καταλάβαινες, θα μου συμπαραστεκόσουν! Αλλά αρνείσαι να δεις ότι έχω πρόβλημα, θεωρώντας σημαντικά μόνο όσα πέρασες εσύ και κοροϊδεύοντάς με όταν ονομάζω το πρόβλημά μου!

Και δε θέλω να ακούσω ποτέ ξανά καμία συμβουλή του ποδιού! Δε θέλω να ξανακούσω αυτό το τόσο σιχαμένο "όλα καλά θα πάνε" που το πετάς στον άλλο μόνο και μόνο για να τον καθησυχάσεις και να σταματήσει να στα πρήζει! Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται! Όλοι το παίζουν γνώστες και ειδήμονες για μία κατάσταση που δεν έχουν ζήσει και δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν τι ΚΟΛΑΣΗ είναι!

Και με τι θράσος μου ζητάς να αλλάξω; Να αλλάξω τι ακριβώς; Και για ποιο λόγο; Έχω μήπως ένα στήριγμα; Ή κάτι καλό κι ευχάριστο να με περιμένει; Για να νιώσεις χαρούμενος πρέπει να υπάρχει και κάτι που να σου ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ αυτή τη χαρά! Για ποιο λόγο να πείσω τον εαυτό μου να χαρεί; Για τη μοναξιά μου; Για το ότι το μόνο που κάνω είναι δουλειά-σπίτι, δουλειά-σπίτι; Για το ότι έχω να βγω για καφέ ένα μήνα επειδή δεν έχω κάποιον να πάω; Για το ότι πρέπει κάθε μέρα να δαγκώνω τα χείλη και να πηγαίνω στη δουλειά, να ανέχομαι τα νεύρα, την ξερολίαση και τη βαρεμάρα των προϊσταμένων και των πελατών χωρίς να μπορώ να αντιδράσω για να μην πάρω πόδι; Για το ότι το έλκος μου επανήλθε και εδώ και ένα μήνα σχεδόν με έχει πεθάνει; Για το ότι δε βρίσκω καν το λόγο και το νόημα να πάω στο γιατρό να το κοιτάξω; Ή μήπως επειδή έχω εσένα να μου λες ότι από τότε που χωρίσαμε δεν είμαι καλά, από την άλλη όμως είσαι μες στα χαμογελάκια και τα τηλεφωνηματάκια δεν ξέρω κι εγώ με ποια! Εκτός αν θέλεις βέβαια να ΥΠΟΚΡΙΘΩ ότι είμαι καλά για να μη χαλιέσαι όποτε αναγκάζεσαι να βλέπεις τα μούτρα μου και να το παίζεις εσύ θλιμμένος με την άνεσή σου για να σε στηρίζω εγώ, όπως έκανα από τότε που άρχισε η σχέση μας! Αλλά τι κρίμα! Μόλις άρχισα να μην είμαι καλά εγώ, μου έδωσες τα παπούτσια στο χέρι!

Με ρώτησες γιατί σε κοίταξα με τέτοιο μίσος! Και γιατί σε ειρωνεύομαι! Αναρωτήθηκες ποτέ το γιατί από μόνος σου; Ή δε σε νοιάζει καν και χτυπάει απλώς τον εγωισμό σου;

Τελείωσα για απόψε. Πρέπει να κοιμηθώ τώρα, χρειάζεται φρεσκάρισμα η ..μάσκα που θα φορέσω αύριο πάλι στη δουλειά.

Μόνη ξανά και πάντα

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι μόνη. Στο σχολείο.. Από την Α Δημοτικού. Είχα μετακομίσει από άλλη πόλη. Ήμουν για τους συμμαθητές μου "η καινούρια" που χωρίς λόγο με είχαν απομονωμένη ή με κορόιδευαν..για τα γιαλιά που φορούσα τότε ή για το επώνυμό μου.

Στο Γυμνάσιο άρχισα να κάνω φιλίες ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Από το Γυμνάσιο μέχρι και τη σχολή 8 άτομα που πίστεψα για φίλες μου, άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο, αποδείχτηκαν σκάρτες. Και όχι, εκεί δεν υπήρξε δικό μου σφάλμα. Τουλάχιστον όχι τόσο σοβαρό και αντάξιο των όσων εκείνες έκαναν σε μένα. Οι περισσότερες με έκαναν παρέα λόγω συμφερόντων. Κάποιες δεν είχαν άλλες παρέες και με βρήκαν κορόιδο και ήδη πληγωμένη και μου φορτώθηκαν, κάποιες με παράτησαν με την πρώτη ευκαιρία μόλις βρήκαν καλύτερη παρέα (κορόιδα) για να πετυχαίνουν τους στόχους τους.. Και όλες είχαν ένα κοινό σημείο. Το πισώπλατο θάψιμο και μαχαιριές.

Οι ερωτικές μου σχέσεις και αυτές μια αποτυχία, ένα μηδενικό. Δικαιολογίες και καταπίεση.

Βαρέθηκα να είμαι μόνη. Ως πότε; Υπάρχουν άτομα που με απορρίπτουν και με αποφεύγουν πριν καν με γνωρίσουν. Και εννοώ και κυριολεκτική και μεταφορική σημασία του ρήματος γνωρίζω. Είτε που γνωριζόμαστε τηλεφωνικώς είτε μέσω facebook, forum.. Είτε γνωριζόμαστε κανονικά και μετά απλά αδιαφορούν ή με αντιπαθούν.

Τα έχω σκεφτεί πολλές φορές, έχω καθίσει να αναρωτηθώ σε τι έφταιξα. Και άντε πες να έφταιξα σε κάτι στις "φιλίες", που δε γίνεται και τις 8 φορές να ήταν δικό μου το λάθος δεδομένης και της κατάστασης.. Αλλά και αυτοί που δεν πρόλαβαν καν να με γνωρίσουν; Γιατί;

Βαρέθηκα να αναρωτιέμαι το γιατί. Δεν προσπαθώ καν. Δεν πλησιάζω κανέναν. Δεν ασχολούμαι ξανά με κανέναν. Το αποτέλεσμα το γνωρίζω εκ των προτέρων. Θα μο τη φέρουν πισώπλατα ή θα με απομακρύνουν ή θα αδιαφορήσουν.. Και πάλι εγώ θα καταλήξω να σέρνομαι.

Πλέον οι σχέσεις μου με τους συναδέλφους είναι τυπικές. Κι ας λέει ο πρώην (ο οποίος θέλησε να μείνουμε φίλοι.. άκου φίλοι.. άλλη ειρωνεία κι αυτό) να μην είμαι συνέχεια με ξινισμένα μούτρα, γιατί τους τελευταίους μήνες με βλέπει συνέχεια έτσι. Και ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.

Και τι να κάνω; Να φορέσω ένα ψεύτικο χαμόγελο και να κάνω τον καραγκιόζη; Να πάρω κουράγιο και δύναμη από που; Από τη μοναξιά; Από τους τέσσερις τοίχους; Από τον υπολογιστή και την τηλεόραση που είναι οι μόνες μου συντροφιές πλέον; Πώς να έχω καλή διάθεση γνωρίζοντας το παρελθόν, ζώντας το θλιβερό παρόν και προβλέποντας το ακόμα χειρότερο μέλλον; Δεν έχω άλλη δύναμη!!!