Τι κρίμα!

Κάθε μέρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν μπορεί..θα φτιάξουν κάποια στιγμή τα πράγματα.. Παίρνω στιγμιαία κουράγιο από τη μοναδική φίλη που μου έχει απομείνει, όποτε μιλάμε στο τηλέφωνο. Όποτε δηλαδή βρίσκουμε χρόνο από τη δουλειά μας. Αλλά στιγμιαία. Όταν το τηλέφωνο κλείνει η μοναξιά με πλυμμηρίζει ξανά. Η φίλη αυτή βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά μου, σε άλλη πόλη. Δεν μπορώ να της πω "πάμε για ένα καφέ", δεν μπορώ να της πω "έλα απόψε να μείνεις μαζί μου, αισθάνομαι τόσο μόνη", δεν μπορώ να γείρω και να κλάψω στον ώμο της.. Υπάρχει στιγμιαία, μέσα από μια τηλεφωνική γραμμή, εξαρτάται από ένα σήμα, από μια μπαταρία. Και δεν έχω τολμήσει να της πω ποτέ πώς αισθάνομαι. Δεν ξέρω αν θα καταλάβει. Μάλλον θα καταλάβει, αλλά δε θα το δείξει. Πιστεύω ότι είναι κι αυτή εκεί σαν κι εμένα. Μα ούτε αυτή μιλάει. Φοράμε ένα προσωπείο και προσποιούμαστε τις χαρούμενες η μία στην άλλη, μα ενδόμυχα ξέρουμε πως το κάνουμε για να ξεφύγουμε από τη μίζερη πραγματικότητά μας. Είναι σαν μια σιωπηλή συμφωνία. Κρίμα που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε η μία την άλλη. Έτσι η σχέση μηδενίζεται.

Τα προσωπεία.. Τα αλλάζω πλέον σαν πουκάμισα. Το προσωπείο της σοβαρής και νορμάλ ψυχολογικά στη δουλειά, το προσωπείο της χαρούμενης και πλακατζούς αν συναντήσω καμια "φίλη" από τα παλιά.. Και οι μάσκες πέφτουν όταν η πόρτα κλείσει πίσω μου.

Μαζί του όμως δεν μπορώ να υποκριθώ ότι είμαι εντάξει, όσο και να το θέλω. Κάθε φορά τα μάτια μου δακρύζουν, προσπαθώ να συγκρατήσω το χείμαρο κι αυτά καίνε, μου κάθεται στο λαιμό ένας κόμπος και ένα πλάκωμα στο στήθος κι εγώ πσυνεχίζω να προσπαθώ, αλλά τα δάκρυα νικούν και κυλάνε στα μάγουλα. Κι αυτός ρωτάει γιατί.

Είναι τόσο εύκολο να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις ενώ ΞΕΡΕΙΣ. Ξέρεις γιατί είμαι έτσι, ξερεις τι φταίει και παρόλα αυτά μου λες πως με άφησες για το καλό μου. Λες και όλοι εσείς ξέρετε ποιο είναι το καλό μου. Γίνατε όλοι ψυχολόγοι της κακιάς ώρας! Νόμιζα ότι ειδικά εσύ έχοντας περάσει δύσκολα θα με καταλάβαινες, θα μου συμπαραστεκόσουν! Αλλά αρνείσαι να δεις ότι έχω πρόβλημα, θεωρώντας σημαντικά μόνο όσα πέρασες εσύ και κοροϊδεύοντάς με όταν ονομάζω το πρόβλημά μου!

Και δε θέλω να ακούσω ποτέ ξανά καμία συμβουλή του ποδιού! Δε θέλω να ξανακούσω αυτό το τόσο σιχαμένο "όλα καλά θα πάνε" που το πετάς στον άλλο μόνο και μόνο για να τον καθησυχάσεις και να σταματήσει να στα πρήζει! Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται! Όλοι το παίζουν γνώστες και ειδήμονες για μία κατάσταση που δεν έχουν ζήσει και δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν τι ΚΟΛΑΣΗ είναι!

Και με τι θράσος μου ζητάς να αλλάξω; Να αλλάξω τι ακριβώς; Και για ποιο λόγο; Έχω μήπως ένα στήριγμα; Ή κάτι καλό κι ευχάριστο να με περιμένει; Για να νιώσεις χαρούμενος πρέπει να υπάρχει και κάτι που να σου ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ αυτή τη χαρά! Για ποιο λόγο να πείσω τον εαυτό μου να χαρεί; Για τη μοναξιά μου; Για το ότι το μόνο που κάνω είναι δουλειά-σπίτι, δουλειά-σπίτι; Για το ότι έχω να βγω για καφέ ένα μήνα επειδή δεν έχω κάποιον να πάω; Για το ότι πρέπει κάθε μέρα να δαγκώνω τα χείλη και να πηγαίνω στη δουλειά, να ανέχομαι τα νεύρα, την ξερολίαση και τη βαρεμάρα των προϊσταμένων και των πελατών χωρίς να μπορώ να αντιδράσω για να μην πάρω πόδι; Για το ότι το έλκος μου επανήλθε και εδώ και ένα μήνα σχεδόν με έχει πεθάνει; Για το ότι δε βρίσκω καν το λόγο και το νόημα να πάω στο γιατρό να το κοιτάξω; Ή μήπως επειδή έχω εσένα να μου λες ότι από τότε που χωρίσαμε δεν είμαι καλά, από την άλλη όμως είσαι μες στα χαμογελάκια και τα τηλεφωνηματάκια δεν ξέρω κι εγώ με ποια! Εκτός αν θέλεις βέβαια να ΥΠΟΚΡΙΘΩ ότι είμαι καλά για να μη χαλιέσαι όποτε αναγκάζεσαι να βλέπεις τα μούτρα μου και να το παίζεις εσύ θλιμμένος με την άνεσή σου για να σε στηρίζω εγώ, όπως έκανα από τότε που άρχισε η σχέση μας! Αλλά τι κρίμα! Μόλις άρχισα να μην είμαι καλά εγώ, μου έδωσες τα παπούτσια στο χέρι!

Με ρώτησες γιατί σε κοίταξα με τέτοιο μίσος! Και γιατί σε ειρωνεύομαι! Αναρωτήθηκες ποτέ το γιατί από μόνος σου; Ή δε σε νοιάζει καν και χτυπάει απλώς τον εγωισμό σου;

Τελείωσα για απόψε. Πρέπει να κοιμηθώ τώρα, χρειάζεται φρεσκάρισμα η ..μάσκα που θα φορέσω αύριο πάλι στη δουλειά.