Οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές

Η παραπάνω παροιμία ισχύει και το βλέπω καθημερινά. Και είναι αυτό που με εκνευρίζει και με πληγώνει. Γιατί; Γιατί κάποιοι να τα έχουν όλα και κάποιοι άλλοι τίποτα; Γιατί κάποιους να τους περιμένουν μόνο χαρές σχεδόν ενώ άλλους μόνο προβλήματα, εμπόδια και δυστυχία;

Πού είναι η δικαιοσύνη; Και δε θέλω να ξανακούσω αυτό το αβάσιμο "κανείς δεν χάνεται". Ισχύει μόνο "οι πουτάνες και οι κακιασμένοι δε χάνονται". Πουτάνες στην ψυχή. Που σκορπάνε γύρω τους διχόνοιες, που εκμεταλλεύονται γκόμενους και φίλες. Αυτές γιατί να τα παίρνουν όλα στη ζωή τους; Και πόσο ηλίθιοι πρέπει να είναι αυτοί που τις συμπαθούν ή τις γουστάρουν; Πόσο θύματα; Έχω βαρεθεί να ακούω άντρες γύρω μου να λένε ότι βαρέθηκαν τις πουτάνες και ότι θέλουν μια καλή κοπέλα για σοβαρή σχέση, αλλά δε βλέπω να ξεκολλάνε απ'αυτές. Και οι φίλες τους τρέχουν από πίσω τους σαν τα σκυλάκια να τις εξυπηρετούν. Και αν χάσουν μια φίλη έχουν άλλες δέκα να την αναπληρώσουν.

Βαρέθηκα να μη μου πηγαίνει τίποτα καλά. Βαρέθηκα τη μιζέρια. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι δε θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου ποτέ, να μη βλέπω τα μούτρα κανενός. Σιχαίνομαι την ερώτηση πως πάει η ζωή μου και τι κάνω γενικά. Τι να απαντήσω; Δεν είμαι ούτε πουτάνα ούτε τρελή. Και αφού δεν είμαι τίποτα από τα δύο δεν έχω καλή τύχη.

Κάπου είχα διαβάσει "κοίτα πως ανοίγει ο κώλος ολονών όταν θέλουν μια χάρη". Και βλέπω κάθε μέρα να επιβεβαιώνεται.

Από τη δουλειά κατά πολύ περίεργο τρόπο για τα δικά μου δεδομένα, τις μέρες που είχα αναρρωτική, μια συνάδελφος με έπαιρνε καθημερινά τηλέφωνο να με ρωτήσει τι κάνω (και ήταν η μόνη που ενδιαφέρθηκε όσο ήμουν άρρωστη, κανείς άλλος δεν πήρε ένα ρημαδοτηλέφωνο να ρωτήσει πώς είμαι) και να με ενημερώσει για το τι έγινε στη δουλειά όσο έλειπα. Δεν το περίμενα. Τη συγκεκριμένη τη συμπαθώ και μιλάμε κανονικά στη δουλειά, αλλά μόνο εκεί. Έξω βγήκαμε μια φορά το καλοκαίρι μόνο με την παρέα της, από τότε τίποτα ξανά. Δεν έκανα κανένα βήμα κι εγώ γιατί αφενός φοβάμαι ακόμα μια απόρριψη και από την άλλη βλέπω να έχει ένα σωρό φίλες και παρέα να βγαίνει και σκέφτηκα εμένα τι να με κάνει;

Θα ήθελα να την πλησιάσω παραπάνω αλλά φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι να ανοιχτώ σε άνθρωπο πλέον. Με μαθηματική ακρίβεια όλοι με πούλησαν, με εκμεταλλεύτηκαν ή απλά με απέρριψαν. Ναι ξέρω μελό ακούγεται. Χέστηκα, το γράφω γιατί έτσι ακριβώς είναι. Δεν αντέχω να κλαίω κάθε μέρα γι'αυτή την κατάντια. Και να πω τι αν της ανοιχτώ; Ότι δεν έχω ζωή στην ουσία; Ότι απλώς υπάρχω χωρίς να ξέρω το γιατί; Όσοι δεν περνούν το ίδιο δεν καταλαβαίνουν. Και απλά μας βάζουν στο περιθώριο. Λες και φταίξαμε που γεννηθήκαμε καταραμένες.

Πόσο θα ήθελα μια φορά έστω να σπάσει αυτή η αλυσίδα των κακοτυχιών, της μοναξιάς, της απόρριψης. Να νιώσω μέρος ενός κοινωνικού συνόλου.

Ή πόσο θα ήθελα να μπορώ να αγαπήσω έναν άνθρωπο ξανά. Φιλικά. Ή και ερωτικά. Με ανταπόκριση. Να με κοιτάζει στα μάτια και να ξέρω πως εννοεί ότι λέει. Ότι θέλει μόνο εμένα. Πώς θα γινόταν να προχωρήσω στη ζωή μου δεδομένης της κατάστασης και σκεπτόμενη όσα συνέβησαν σε προηγούμενες σχέσεις; Δεν μπορώ να εμπιστευτώ ΤΙΠΟΤΑ και ΚΑΝΕΝΑΝ ξανά. Με πονάει που το λέω μα είναι η αλήθεια.

Και μη μου ξανακάνει κανείς κύρηγμα που έχω κλειστεί στον εαυτό μου. Δε γίνεται διαφορετικά. Μη νομίζετε ότι εγώ το ήθελα ή είχα καμια όρεξη να είμαι μόνη. Άλλοι αποφάσισαν για μένα. Και όχι, δεν μπορώ να πάρω τη ζωή στα χέρια μου. Δεν έχω ζωή.

Άντε και "καλό" μήνα. Καλός; Για τους άλλους μπορεί.